Rezolucja robotników polskich w Charkowie (1917)

Rezolucja wiecu robotników polskich w Charkowie, wyrażających swe poparcie dla rewolucji rosyjskiej

 

Zebranie robotników Polaków w dniu 3 [16] marca, rozważywszy stan i tendencje rozwijających się wypadków rewolucji rosyjskiej, przychodzi do następujących wniosków:

1. Zwalenie samowładnego caratu, który despotyzmem swym tak strasznie ciążył nad naszym życiem, jest dla nas nie mniej bliskie niż dla robotników rosyjskich.

2. Polski robotnik przeto idzie ręka w rękę z robotnikiem rosyjskim ku obaleniu wspólnego wroga, zaznaczając, że kierunek, który przyjmie w dalszym swym rozwoju rewolucja, nie jest mu obojętnym.

3. Zwycięstwo liberałów rosyjskich rokuje nam bowiem jedynie jeszcze większy wzrost centralizmu bardziej zorganizowanego i bardziej przez to groźnego.

4. Pożądanym jest dla nas zwycięstwo demokracji robotniczej rosyjskiej, która nie tylko jako towarzyszka jest dla nas drogą, lecz również dlatego, że w myśl swych podstawowych zasad popiera najważniejsze dziś nasze żądanie polityczne: Niepodległą Państwowość Polską.

5. Uprzytamniamy sobie jednak, że demokracja rosyjska niecała objęta jest przez wpływy określonych partii, że masa w dużej mierze jest nieuświadomioną w sprawie polskiej.

Wziąwszy to wszystko pod uwagę, wiec robotników polskich w Charkowie stwierdza, że nie pozostanie obojętnym dla rewolucji rosyjskiej, i zaznacza konieczność zorganizowanego w niej udziału w celu współdziałania z towarzyszami Rosjanami i uświadamiania im naszych potrzeb miejscowych, a także ogólnopolitycznych.

Jedność Robotnicza,

Charków 12/25 III 1917 nr 1

Archiwum Ruchu Robotniczego, t. V, Warszawa 1977, s.272-273

 

Ten wpis opublikowano w kategoriach: Niepodległościowy socjalizm, ŹRÓDŁA. Dodaj do zakładek ten link.

Komentowanie wyłączono.