O Wolność Człowieka i Narodu – Koreański Ruch Anarchistyczny

 

W 1894 roku Japonia najechała Koreę pod pretekstem ochrony jej przed Chinami. Walka o niezależność narodu stała się głównym polem dla wszystkich radykalnych akcji politycznych. Nowoczesny ruch anarchistyczny w Korei zaczął się tworzyć wśród emigrantów, którzy uciekli do Chin po walce o niepodległość w 1919 roku, oraz pośród studentów i robotników, którzy udali się do Japonii. Począwszy od tego okresu aż do końca II wojny światowej Federacja Anarchistyczna Korei (Korean Anarchist Federation – KAF ) przebyła 3 etapy.

Pierwsza faza przypadła na pierwsza połowę lat 20. XX wieku i została nazwana „okresem ciążowym”. Po krwawym stłumieniu powstania 1919 r., rządzący Japonią zaczęli obwiniać anarchistów i Koreańczyków o… spowodowanie trzęsienie ziemi w Tokio w 1923 roku. Ponadto 6000 robotników koreańskich w Japonii zostało zaatakowanych kijami bambusowymi i włóczniami. Wszyscy znani japońscy i koreańscy anarchiści zostali aresztowani. Park Yeol i jego żona Kaneko Fumiko – koreańscy anarchiści, weterani walki o niepodległość i organizatorzy Towarzystwa Czarnych Robotników – zostali skazani na śmierć, wielu innych uwięziono. Jednak przyczyna skazania – spowodowanie trzęsienia ziemi – mogłaby okazać się kompromitująca dla klasy rządzącej, dlatego karę zmieniono na więzienie. Kenako zmarła w więzieniu, a Park nie został wypuszczony przed końcem II wojny światowej. Wielu skazanych wtedy Koreańczyków kontynuowało swą działalność stając się czołowymi działaczami ruchu anarchistycznego w swoim kraju.

KAF w Chinach powstała w kwietniu 1924 r. i opublikowała „Koreański Manifest Rewolucyjny”. Manifest miał charakter wojowniczo-antyimperialistyczny: „Ogłaszamy, że złodziejscy politycy Japonii są wrogiem naszego narodowego istnienia i jedyną drogą do obalenia imperialistycznej Japonii jest droga rewolucji”. Manifest uwydatnił potrzebę wykroczenia poza zmianę rządzących, wskazując na różnicę między rewolucją polityczną a socjalną, kładł nacisk na wiodącą role anarchistów w rewolucji. Federacja wydawała pisma takie jak „Odzyskanie” czy „Biuletyn Sprawiedliwości”. W 1928 r. koreańscy anarchiści wspólnie z towarzyszami z Chin, Wietnamu, Tajwanu i Japonii stworzyli Wschodnią Federację Anarchistyczną, która wydała biuletyn „Dong-Bang”(Wschód). „Koreański Manifest Rewolucyjny” został zaakceptowany przez Wschodnią Federację jako jej formalny program.

Drugi etap, który trwał w latach 1925-1930, polegał na organizowaniu się ruchu. Uzbrojone w teorię rewolucji anarchistycznej przedstawione w Manifeście i w praktyczne doświadczenia z Ruchu 1919 r. organizacje robotnicze powstały w Seulu, Taegu, Pyongyang i na innych obszarach. W prowincji Kiho codzienna gazeta „Dong-a Ilbo” informowała w październiku 1925 r. że dziesięciu członków Ligi Czarnej Flagi zostało uwięzionych na rok. W roku następnym ta sama gazeta doniosła, że pięciu młodych robotników zostało uwiezionych za opublikowanie manifestu bardzo podobnego stylem i treścią do Koreańskiego Manifestu Rewolucyjnego. W 1929 r. „Dong-a Ilbo” opowiada o sekretnym stowarzyszeniu anarchistów organizowanym przez Lee Fun-Song, które miało 100 członków w mieście Icheon na prowincji Kwangwon. W tym samym roku okazało się, ze wszyscy członkowie Stowarzyszenia Artystów Chanju byli anarchistami. W 1925 r. w Taechu emigranci, którzy powrócili z Japonii, założyli Ligę Prawdy i Braterstwa. Działała także Liga Rewolucjonistów, a obie Ligi kontaktowały się regularnie z Towarzystwem Czarnej Młodzieży w Tokio. Docierały też do grup anarchistów w Anui, Mesan, do Ligi Czarnych Przyjaciół w Changwon, do Grupy Wzajemnej Pomocy wyspy Jeju. Ta ostatnia wykorzystała swe oddalenie od rządu centralnego do organizowania związków rolników i rzemieślników. W prowincjach Kwanseo i Kwanbul istniało co najmniej osiem innych grup. Były także organizacje w Mandżurii i wśród emigracji w Chinach i Japonii. Prawie wszystkie grupy w całym kraju publikowały ulotki i broszury organizując związki zawodowe i angażując się w opór przeciwko okupacji. W listopadzie 1929 r. powstała konspiracyjna Koreańska Federacja Anarchistyczno-Komunistyczna (KFAK) jako część antyjapońskiego ruchu oporu. W odpowiedzi na to została wprowadzona kara śmierci za organizowanie stowarzyszeń mających na celu „zmianę ustroju państwa”.

Następny etap był okresem walki, który trwał do1945 r. KFAK zakorzeniła się wśród 2 milionów Koreańczyków w Mandżurii natychmiast po utworzeniu w 1929 r. Główny organizator Federacji – Kim Jong-Jin przedstawił partyzantom antyjapońskim program, który zakładał dobrowolne spółdzielnie produkcyjne, bezpłatną naukę dla młodzieży do lat 18 i dla dorosłych, szkolenie wojskowe dla pełnoletnich. Po długich dyskusjach ostatecznie program anarchistyczny został przyjęty jako organizacja „według wolnych, federacyjnych zasad opartych na spontanicznej, wolnej woli człowieka”.

Do sierpnia 1929 r. anarchiści utworzyli administrację w Shinmin (jedna z trzech mandżurskich prowincji). Pytanie – czy był to rząd – jest nadal punktem spornym wśród anarchistów. Zorganizowany jako Ludowe Stowarzyszenie Koreańczyków w Mandżurii (LSKM) określiło się jako „niezależny samorządowy, spółdzielczy ustrój Koreańczyków, którzy zgromadzili pełnię sil aby ratować nasz naród poprzez walkę przeciwko Japonii”. Struktura Stowarzyszenia była federacyjna – poczynając od zebrań w obrębie wsi aż do okręgowych i rejonowych konferencji. Powszechne stowarzyszenie wyłoniło władzę wykonawczą, która miała się zająć rolnictwem, edukacją, propagandą, finansami, sprawami militarnymi, ochroną zdrowia, młodzieżą i innymi powszechnymi sprawami. Funkcjonariusze otrzymywali pensje nie większe niż przeciętna. Zamierzeniem anarchistów było, by Stowarzyszenie organizacja rozpoczęło swą działalność na poziomie wiejskim, a potem następowałoby jednoczenie ku górze. Uznano jednak, że sytuacja wojenna uniemożliwia na razie zastosowanie tej zasady. Tymczasem mianowano funkcjonariuszy od najwyższego stanowiska do najniższego. Wysłano też grupy propagandowe, aby zyskiwały poparcie i organizowały zebrania na wsi, oraz tworzyły lokalne komitety. Pomagano lokalnym spółdzielniom pozbyć się pośrednictwa kupców. Trzeba zaznaczyć, że kobiety były równie aktywne jak agitatorki i przemytnicy broni. Lokalna administracja w Shinmin przeciwna Japończykom dobrowolnie się rozwiązała i poparła LSKM.

Trudność polegała na tym jak zachować się w stosunku do stalinistów, którzy także organizowali się w tym rejonie i rzucali oszczerstwa na anarchistów i innych nazywając ich tyranami. Młodzi anarchiści zgrupowani wokół Yu-Rim chcieli zwalczyć ideologię ideologią i ukazać wyższość swoich racji. Starsi partyzanci antyjapońscy zgrupowani wokół Kim-Jwa-Jin’a (czasami nazywanego koreańskim Machno) uważali, że wystarczy jak potwierdzą swe poparcie dla anarchizmu i zignorują stalinistów do czasu uzyskania narodowej niezależności.

Od początku lat 30. strefa anarchistyczna w Shimin była atakowana przez stalinistów i elementy projapońskie. 20 stycznia 1930 r. anarchistyczny przywódca Kim-Jwa-Jin został zamordowany. Na spotkaniu KFAK w czerwcu w Pekinie zdecydowano przenieść działania do północnej Mandżurii i większość członków KFAK przeniosła się do Shimin. Na początku 1931 r. staliniści wysłali grupy morderców i porywaczy do anarchistycznej strefy, aby zabić głównych aktywistów. Wierzyli, że jeśli zniszczą KFAK, Stowarzyszenie upadnie. Do lata 1931 r. wielu anarchistów zginęło a wojna na dwa fronty spustoszyła obszar. To sprawiło, że anarchiści zdecydowali zejść do podziemia. Anarchistyczny Shimin przestał istnieć.

 

Na podstawie „Historii Koreańskiego Ruchu Anarchistycznego” (1986).

Inny Świat nr 10

Ten wpis opublikowano w kategoriach: Narodowy anarchizm i syndykalizm, OPRACOWANIA z tagami: . Dodaj do zakładek ten link.

Komentowanie wyłączono.