Kim Ir Sen: Charakter rewolucji koreańskiej na obecnym etapie

 

 Prawidłowe określenie charakteru rewolucji ma bardzo ważne znaczenie po to, aby należycie zorganizować i pokierować walką rewolucyjną, aby przyspieszyć zwycięstwo rewolucji. Prawidłowe określenie charakteru rewolucji pozwala opracować w sposób naukowo uzasadniony strategię i taktykę i na tej podstawie nieugięcie organizować i mobilizować masy ludowe do walki rewolucyjnej.

 Poruszając charakter rewolucji koreańskiej na obecnym etapie, niektórzy mówili, że jest ona ”rewolucją socjalistyczną”,  a inni, że ”burżuazyjną”. Są to twierdzenia niesłuszne.

O charakterze rewolucji decyduje podstawowe zadanie rewolucji i stosunki społeczno-klasowe na każdym etapie rewolucji. Tezy o tym, że rewolucja w naszym kraju jest ”socjalistyczna”, lub „burżuazyjna” reprezentują lewicowe i prawicowe odchylenia będące wytworem niesłusznego pojmowania podstawowego zadania rewolucji koreańskiej oraz konkretnych stosunków społeczno-klasowych  na danym etapie w naszym kraju. Tezy te – to twierdzenia kontrrewolucyjne mające na celu przeszkodzenie monolitycznej jedności sił rewolucyjnych i skierowanie ostrza walki w inny nurt.

Społeczeństwo naszego kraju jest kolonialno-półfeudalnym, w którym wskutek panowania kolonialnego japońskiego imperializmu skrajnie hamowany jest rozwój kapitalistyczny i panują feudalne stosunki produkcji.

W takich warunkach podstawowe zadanie rewolucji koreańskiej na obecnym etapie polega na tym, aby wykonać zadanie antyimperialistycznej rewolucji narodowowyzwoleńczej, mającej na celu obalenie panowania kolonialnego japońskiego imperializmu oraz odrodzenie ojczyzny, a jednocześnie urzeczywistnić zadanie antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji, mającej na celu likwidację stosunków feudalnych oraz otwarcie drogi demokratycznego rozwoju kraju. Te dwa zadania rewolucyjne są wzajemnie ze sobą nierozerwalnie związane. Tłumaczy się to tym, że rządcy kolonialni – japońscy imperialistyczni agresorzy,  obrońcy stosunków feudalnych – obszarnicy i dawni rządcy feudalni znajdują się ze sobą w zmowie.

Japońscy imperialiści mając swoich sługusów w postaci burżuazji kompradorskiej i feudałów-obszarników, utrzymują panowanie kolonialne nad Koreą, a z kolei feudałowie-obszarnicy pod protektoratem japońskiego imperializmu zachowują stosunki feudalnego wyzysku. A zatem walka przeciwko japońskiemu imperializmowi i walka przeciwko feudałom powinny być prowadzone jako jednolity proces.

Dlatego rewolucja w naszym kraju w obecnym etapie jest rewolucją antyimperialistyczną, antyfeudalną, demokratyczną.

W takim wypadku, kto jest konkretnie obiektem rewolucji  w naszym kraju w obecnym etapie?

Głównym  obiektem rewolucji koreańskiej są agresywne siły japońskiego imperializmu. Kolonialne panowanie japońskiego imperializmu stanowi źródło wszystkich nieszczęść narodu koreańskiego, przyczynę kajdan społecznych w naszym kraju. Japońscy imperialiści nie gardzą żadnymi sposobami i środkami, aby przekształcić  nasz kraj w swoją wieczystą kolonię, uczynić nasz naród swoim wieczystym niewolnikiem. Nie tylko unicestwiają oni doszczętnie wszystko to, co ma naród koreański, lecz również bezlitośnie dławią rewolucyjne wystąpienia klasy robotniczej i mas pracujących w Korei, bez wahań zaszczepiają na ziemi koreańskiej wszelkie przejawy rozkładu, zgnilizny, jeśli tylko jest to korzystne dla ich kolonialnego panowania.

Bez obalenia panowania kolonialnego japońskiego imperializmu i odrodzenia ojczyzny nie można osiągnąć wyzwolenia narodowego i klasowego naszego narodu, postępu społecznego w naszym kraju. Dla naszego narodu walka przeciwko japońskiemu imperializmowi – to walka o przywrócenie utraconej ojczyzny i swoich narodowych praw we wszystkich dziedzinach polityki, ekonomiki i kultury, jednocześnie jest to walka o zlikwidowanie wszystkich przegród na drodze rozwoju narodowego i społecznego oraz o to, aby utorować drogę do narodowego rozkwitu.

A zatem, na organizacji i mobilizacji wszystkich sił rewolucyjnych, organizacji i prowadzeniu antyjapońskiej walki narodowowyzwoleńczej polega najważniejsze zadanie rewolucyjne komunistów i rewolucyjnego narodu Korei.

Wrogami rewolucji koreańskiej są następnie projapońscy obszarnicy, kompradorska burżuazja, zdrajcy narodu i projapońscy biurokraci, którzy płaszcząc się przed japońskimi imperialistami, odgrywają rolę ich wiernej agentury.

Aktywnie pomagając japońskim imperialistom  w sprawowaniu panowania kolonialnego nad Koreą, w sojuszu z nimi, uciskają oni  i  wyzyskują masy ludowe, występują w najbardziej bestialski sposób przeciwko antyjapońskiej walce mas ludowych. Pod protektoratem japońskiego imperializmu na podstawie feudalnego władania ziemią na wsi uciskają i wyzyskują oni bezlitośnie chłopów za pomocą feudalnych metod, a w mieście za pomocą metod kapitalistycznych i feudalnych okrutnie wyzyskują robotników. Oprócz tego są oni szerzycielami zacofanych feudalnych przeżytków przyczyniających się do tego, aby macki kolonialnego panowania japońskiego imperializmu jeszcze głębiej przenikały we wszystkie dziedziny.

Dlatego pominąwszy te elementy nie można pomyślnie prowadzić antyjapońskiej walki narodowowyzwoleńczej, utorować drogi do demokratycznego rozwoju kraju. Należy zatem zdecydowanie walczyć zarówno przeciw japońskiemu imperializmowi, jak i przeciwko projapońskim obszarnikom, kompradorskiej burżuazji, zdrajcom narodu, projapońskiemu aparatowi biurokratycznemu.

Aby pomyślnie prowadzić walkę rewolucyjną, należy prawidłowo rozumieć nie tylko charakter i obiekt rewolucji, lecz również jej siły napędowe. W każdej rewolucji ważną rękojmię jej zwycięstwa stanowi mobilizacja  wszystkich zainteresowanych w niej klas i warstw.

Siłami napędowymi rewolucji koreańskiej w obecnym etapie są robotnicy, chłopi, jak również ucząca się młodzież, inteligencja, drobna burżuazja – szerokie koła antyimperialistycznych sił demokratycznych. W walce antyimperialistycznej mogą także uczestniczyć uczciwi przedstawiciele narodowej burżuazji i wierzących.

Nie mówiąc już o okresie przyszłej rewolucji socjalistycznej oraz budownictwa socjalizmu i komunizmu, klasa robotnicza również obecnie stanowi kierowniczą klasę w antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji. Tłumaczy się to tym, że tylko klasa robotnicza reprezentuje kardynalne interesy mas pracujących i występuje jako najbardziej rewolucyjna, zorganizowana i przodująca klasa zdolna do zorganizowania  i stanięcia na czele mas, aby poprowadzić rewolucję do zwycięstwa.

Klasa robotnicza naszego kraju, bardziej niż jakakolwiek inna klasa, jest żywotnie zainteresowana w antyimperialistycznej rewolucji narodowowyzwoleńczej.

Położenie koreańskiej klasy robotniczej pod panowaniem kolonialnym japońskiego imperializmu jest nie do opisania tragiczne. Hamując maksymalnie rozwój narodowej ekonomiki w naszym kraju, japońscy imperialiści jednocześnie skoncentrowali w swoich rękach prawie wszystkie gałęzie przemysłowe, stosujący niesłychanie grabieżcze metody wyzysku koreańskich robotników. Aby wycisnąć z robotników więcej potu i krwi,  za pomocą wszystkich możliwych metod i środków  dążą oni do maksymalnej intensyfikacji pracy, przedłużają  dzień roboczy nawet do 12-18 godzin. Nawet w tak katorżniczych warunkach nie wszyscy robotnicy otrzymują pracę. W pogoni za maksymalnym kolonialnym zyskiem nadzwyczajnym japońscy grabieżcy prowadzą najbardziej barbarzyńską politykę grabieży kolonialnej, wyrażająca się w najmowaniu taniej pracy dzieci i kobiet, nieustannym zwalnianiu dorosłych robotników itp. W rezultacie wielu zwolnionych robotników przechodzi do przemysłowej armii rezerwowej, tracąc elementarne prawo do istnienia.

Japońscy agresorzy płacą za taką  samą pracę robotnikom koreańskim dwa razy mniej niż japońskim, a przeszło połowę tego zabierają sobie z powrotem takimi różnymi kanałami jak „ofiary na potrzeby obrony państwa”, „zakup obligacji pożyczek”, „kary”. W ten sposób koreańscy robotnicy mimo swych nieznośnych cierpień w skutek katorżniczej pracy nie mogą utrzymać nawet swojej egzystencji.

Życie robotników stało się jeszcze nędzniejsze po rozpoczęciu się wojny chińsko- japońskiej. Japońscy imperialiści mobilizują robotników do budowania obiektów wojskowych, narzucają im niewolniczą pracę, nie wydają i bez tego niskiej płacy robotniczej, a po zakończeniu budownictwa bezlitośnie mordują ich pod pretekstem zapewnienia tajemnicy.

Takie nieznośne pełne goryczy, tragiczne położenie, w którym znajduje się klasa robotnicza naszego kraju, nie tylko doprowadza  do dalszego wzmagania się jej  rewolucyjności, lecz także w toku praktycznej walki uczyniło ją pod względem klasowym bardziej zorganizowaną i zahartowaną, postawiło ją na czele antyjapońskiej  walki narodowowyzwoleńczej.

Przeszło dwudziestoletnia historia walki narodowowyzwoleńczej w naszym kraju wykazuje, że żadna klasa oprócz klasy robotniczej nie jest w stanie pełnić roli hegemona w antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji.

Burżuazyjna i drobnomieszczańska inteligencja w naszym kraju wskutek słabości klasowej zawsze wahała się przed trudnościami antyjapońskiej walki narodowowyzwoleńczej, usiłowała osiągnąć niezawisłość Korei nie drogą rewolucyjną lecz łatwą. Takie organizację, jak „towarzystwo popierania produkcji materialnej”, towarzystwo studiowania polityki”, „ towarzystwo Singanchwe”, które zostały przez nich utworzone, mówiąc o niezawisłości Korei, wszystkie bez wyjątku były organizacjami nacjonal- reformistycznymi, dążącymi do reform i pojednawstwa, zamiast tego, aby przeprowadzić rewolucję i prowadzić walkę.

Dlatego po to, aby doprowadzić do końca antyimperialistyczną, antyfeudalną, demokratyczną rewolucję ważne jest przede wszystkim niezłomne zapewnienie kierowniczej roli klasy robotniczej, która jest najbardziej zainteresowana w tej rewolucji, i nie lękając się trudności prowadzi mężną walkę.

Obok klasy robotniczej w rewolucji koreańskiej ważne miejsce zajmuje chłopstwo. Chłopstwo jako niezawodny sojusznik klasy robotniczej tworzy wraz z nią główny odział rewolucji.

W takim kraju, jak nasz, w którym chłopstwo stanowi przeważającą większość ludności nie wolno nie przywiązywać wyjątkowo ważnego znaczenia do jego miejsca w rewolucji. W naszym kraju chłopi stanowią przeszło 80 procent całej ludności. W tych warunkach zdobycie chłopstwa stanowi nie tylko problem kluczowy, od którego rozwiązania zależy wynik rewolucji. W warunkach takiego kraju, jak nasz, ignorowanie zagadnienia przyciągnięcia chłopstwa na stronę rewolucji doprowadziłoby nie tylko do izolacji klasy robotniczej, osłabienia jej kierowniczej roli, ale również do podporządkowaniu przeważającej większości ludności oddziaływania wrogów.

To, iż chłopstwo naszego kraju zajmuje w rewolucji ważne miejsce, tłumaczy się nie tylko jego liczebnością. Jest ono także bardzo zainteresowane w  antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji.

Panowanie kolonialne japońskiego imperializmu skazało chłopów naszego kraju na straszny głód i nędzę. Japońscy imperialiści, z jednej strony, utrzymując na wsi feudalne stosunki władania ziemią, za pośrednictwem swoich agentów-obszarników wyzyskują chłopów, a z drugiej, pod pretekstem „katastra gruntowego”, utworzenia towarzystwa wschodnio-kolonizacyjnego” wywłaszczają z urodzajnych pól chłopów koreańskich.

Podczas gdy w 1914 roku, po upływie kilku lat od podboju kraju przez japońskich imperialistów, przeszło 60 procent chłopstwa Korei prowadziło gospodarstwa na własnej ziemi, a liczba dzierżawców nie przewyższała 35 procent ogólnej liczby gospodarstw chłopskich, to teraz liczba chłopów-właścicieli zmniejszyła się do 18 procent i poniżej, podczas gdy liczba dzierżawców i parobków zwiększyła się do przeszło 70 procent ogólnej liczby gospodarstw chłopskich, /…/. Wielu chłopów wypędzonych z ziem, które uprawiali ich dziadowie i pradziadowie, albo tułają się żebrząc na obczyźnie albo prowadzą niewymownie nędzną egzystencję, podlegając nieludzkim poniżeniom pod batem japońskich grabieżców, obszarników, kapitalistów. Niewesoły jest również los chłopów- właścicieli, których większość, obciążona różnymi daninami nie może zapracować na swoje wyżywienie, podtrzymuje swoją egzystencję za pomocą kory z drzew i trawy, żyję w stałym lęku, że w każdej chwili mogą ich wyrugować z ziemi.

Aby zaspokoić potrzeby wojenne japońscy imperialiści bez wyboru mobilizują młodzież wiejską i ludzi w średnim wieku do wojska oraz do budownictwa obiektów wojskowych, corocznie ściągają i wywożą do Japonii po kilka milionów sok ryżu. Tego rodzaju brzemię wojenne (przemieniło) życie chłopów w nie nadające się dłużej znieść piekło.

W ren sposób wieś naszego kraju przekształciła się w kraj najstraszliwszego głodu, czego nie było nigdy na przestrzeni całej historii.

Taki rozpaczliwy stan wsi w naszym kraju zmusił chłopów do znienawidzenia całą swoją istotą japońskich imperialistów i feudałów-obszarników, przekonał ich, że droga do życia prowadzi tylko przez rewolucję i wprowadził ich na drogę aktywnej walki przeciw imperializmowi i feudalizmowi.

Mimo tego wszystkiego, lewicowi oportuniści i frakcjoniści ulegający czołobitności niedoceniali rewolucyjności chłopów koreańskich, rozprawiając, że chłopi są „dwulicowi”, że „chłopstwo będąc klasą drobnych właścicieli w wielu wypadkach waha się i że wobec tego stanowi klasę  niezdolną do udziału w rewolucji do końca”.

Tego rodzaju twierdzenie nie odpowiada rzeczywistości a jednocześnie jest zasadniczo sprzeczne ze stanowiskiem umacniania sił rewolucyjnych.

Koreańscy komuniści powinni przeciwstawić się każdemu niesłusznemu stanowisku i podejściu do chłopstwa naszego kraju, aktywnie walczyć o zdobycie go na swoją stronę i cementować przez to główny odział rewolucji.

Nasza rewolucja wskutek jej antyimperialistycznego, antyfeudalnego, demokratycznego charakteru wymaga przyciągnięcia na stronę rewolucji nie tylko robotników, chłopów, lecz również uczącej się młodzieży, inteligencji, drobnej burżuazji, burżuazji narodowej, uczciwych wierzących. Faszystowskie panowanie kolonialne japońskiego imperializmu zmusza uczącą  się młodzież, inteligencję, drobną burżuazję, burżuazję narodową, uczciwych wierzących do nienawiści do japońskiego imperializmu i walki o niezawisłość ojczyzny oraz wyzwolenie narodu.

Na ogół wśród uczącej się młodzieży i inteligencji dzięki ich dążeniom do owładnięcia nauką i prawdą silne jest poczucie sprawiedliwości, są oni wrażliwi na przodujące idee i tendencję rozwoju epoki. Dlatego właśnie ich przodujące elementy  wcześniej od innych przyswajają sobie marksizm-leninizm i spełniają rolę pionierów oświecających i rozbudzających robotników, chłopów, prowadzących ich drogą ruchu rewolucyjnego.

W szczególności ucząca się młodzież i inteligencja naszego kraju nie tylko sami podlegają narodowemu uciskowi i dyskryminacji ze strony japońskiego imperializmu, lecz również przeżywają tragiczny los swego narodu pod panowaniem kolonialnym japońskiego imperializmu, bardziej niż ktokolwiek inny odczuwają niesprawiedliwość obecnego społeczeństwa.

Wskutek takiej sytuacji ucząca się młodzież i inteligencja naszego kraju szybciej niż inni dochodzi do przebudzenia narodowego, silny jest w nich duch antyimperialistyczny. Dlatego, przyswoiwszy sobie przodujące idee walki o sprawiedliwość, antyimperialistyczną, antyfeudalną, demokratyczną rewolucyjność, która znajduje swój wyraz w dążeniu do wypędzenia sił agresywnych cudzoziemskiego imperializmu oraz osiągnięcia takiego rozwoju zacofanego kraju ojczystego, abyśmy nikomu nie zazdrościli, biorą aktywny udział w rewolucji narodowo-wyzwoleńczej.

Wielu przedstawicieli uczącej się młodzieży i inteligencji naszego kraju, już od pierwszych dni okupacji Korei przez japońskich imperialistów, zdecydowanie powstało do walki przeciwko nim, rozbudziło robotników, chłopów, szerokie masy nastawione antyjapońsko i przyczyniło się przez to w znacznym stopniu do tego, że przyłączyły się one do walki rewolucyjnej. Również w okresie przygotowywania się do antyjapońskiej walki zbrojnej rewolucyjni przedstawiciele uczącej się młodzieży i inteligencji odegrali wielką rolę w dziedzinie ideowo-organizacyjnego umocnienia szeregów rewolucyjnych i stworzenia masowej podstawy do walki. Również dzisiaj prowadzą oni nieugiętą walkę znajdując się w antyjapońskich oddziałach partyzanckich nielegalnych organizacji rewolucyjnych.

Wszystkie te fakty świadczą o tym, że ucząca się młodzież i inteligencja spełniają ważną rolę w walce rewolucyjnej.

Niemniej jednak ucząca się młodzież i inteligencja nie mogą stanowić samodzielnej siły politycznej, nie są zdolne do odegrania decydującej roli w walce rewolucyjnej wskutek cechujących ich słabości, niezdecydowania, połowiczności; w antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji mogą oni spełniać rolę rewolucyjną tylko pod kierownictwem komunistów i klasy robotniczej.

Do kwestii burżuazji narodowej należy również podchodzić w sposób konkretny. Burżuazja narodowa krajów kolonialnych i półkolonialnych ma szereg specyficznych cech, odmiennych burżuazji krajów kapitalistycznych.

Z klasowego punktu widzenia burżuazja narodowa jest klasą wyzyskującą, ale jej działalność ekonomiczna jest spętana przez cudzoziemskich imperialistów i złączoną z nimi w bloku burżuazję kompradorską, i stale podlega ona groźbie bankructwa. Dlatego w burżuazji narodowej występuje, aczkolwiek niekonsekwentny, duch antyimperialistyczny i dążenie do niezawisłości narodowej.

W szczególności, w rezultacie faszystowskiego kolonialno-terrorystycznego panowania imperializmu japońskiego, a jednocześnie wskutek przeniknięcia w szerokich rozmiarach kapitału monopolistycznego Japonii, narodowa burżuazja naszego kraju szybko ponosi bankructwo i ulega ruinie. Udział kapitału Koreańczyków w globalnej wartości produkcji przemysłowej wynosił w 1928 roku przeszło 26 procent, teraz zaś wynosi ono już poniżej 10 procent. Ale i ten kapitał obraca się w takich dziedzinach jak oczyszczanie ryżu, oczyszczanie bawełny oraz w innych niepokaźnych drugorzędnych gałęziach, z trudem utrzymując swoje istnienie.

Taki zgubny los, narzucany burżuazji narodowej w warunkach panowania kolonialnego japońskiego imperializmu, pobudzają do uczestniczenia z zainteresowaniem w antyjapońskiej rewolucji narodowowyzwoleńczej.

Burżuazja kompradorska bardziej boi się antyimperialistycznej rewolucyjnej walki narodu niż imperialistycznej agresji, ale burżuazja narodowa stawia opór imperialistycznej agresji i popiera antyimperialistyczną walkę narodu. Widząc zdradzieckie i sprzedajne działania znikomej grupki burżuazji kompradorskiej nie można uważać za reakcyjną również burżuazji narodowej. W przeciwnym wypadku osłabną antyimperialistyczne siły rewolucyjne. Przyłączenie się burżuazji narodowej do antyimperialistycznej walki narodowowyzwoleńczej ma niemałe znaczenie dla maksymalnego izolowania wrogów i umacniania sił rewolucyjnych.

Jak przedstawiono wyżej, na obecnym etapie rewolucji koreańskiej siłami napędowymi rewolucji są szerokie siły antyjapońskie. Powinniśmy przestrzegać pryncypialnego, wyrozumiałego podejścia do wszystkich klas i warstw, zdolnych do uczestniczenia w rewolucji, powinniśmy przyciągać je na swoją stronę, organizować, zespalać je i tym samym osiągnąć powszechną mobilizację wszystkich sił antyjapońskich do antyimperialistycznej walki narodowowyzwoleńczej.

Jakie zatem zadania powinny być wykonane w toku antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji w naszym kraju?

Najpierwszym, zasadniczym zadaniem, które należy wykonać w antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji w naszym kraju, polega, oczywiście, na tym, aby zdruzgotać japońskich imperialistycznych agresorów, złączonych z nimi w bloku projapońskich obszarników, burżuazję kompradorską i wszystkie inne siły reakcji. Jednakże na tym nie kończy się antyimperialistyczna, antyfeudalna, demokratyczna rewolucja. Po zniszczeniu japońskiego imperializmu i znajdujących się w zmowie z nim sił reakcji konieczne jest zlikwidowanie stosunków społeczno-ekonomicznych, na których opierali się oni we wszystkich dziedzinach polityki, ekonomiki, kultury, trwałe ugruntowanie nowego przodującego demokratycznego ustroju i zlikwidowania przez to raz na zawsze możliwości restauracji starego ustroju.

Po zniszczeniu japońskich imperialistycznych agresorów powinniśmy przede wszystkim ustanowić władzę demokratyczną.

Problem władzy jest zasadniczym problemem w rewolucji. Nie zagarnąwszy w ręce władzy, nie osiągniemy całkowitego wyzwolenia narodowego i klasowego naszego narodu, nie zbudujemy na ojczystej ziemi silnego i zamożnego, suwerennego, niezawisłego państwa. Naród koreański na gorzkim doświadczeniu pozbawionego ojczyzny niewolnika do głębi duszy uświadamia sobie los, na jaki skazany jest narów pozbawiony władzy. Zaiste, najważniejsze jest posiadanie swojej prawdziwej władzy.

Przy rozwiązywaniu kwestii władzy bardzo ważne jest wzięcie pod uwagę charakteru, i zadań rewolucji, stosunków klasowych w danym okresie i określenie odpowiadającej temu formy władzy.

Jaką więc formę władzy demokratycznej powinniśmy ustanowić? Władza demokratyczna dzieli się na dwie formy. Jedna z nich – to władza demokratyczna, należąca do kategorii władzy burżuazyjnej, to znaczy kierowana przez klasy posiadające, druga – to władza demokratyczna należąca do kategorii władzy proletariackiej, to znaczy kierowana przez klasę robotniczą.

Kierowana przez klasę posiadającą władza demokratyczna, będąc władzą broniącą interesów wybitnie ograniczonych warstw – burżuazji i drobnej burżuazji, przejawia nieustanne wahania, jest niekonsekwentna i dlatego niezdolna do poprowadzenia mas ludowych drogą socjalizmu i komunizmu – ostatecznego celu robotników i biednych chłopów.

Na odwrót, kierowana przez klasę robotniczą władza demokratyczna, będąc władzą broniącą zasadniczych interesów licznych robotników i chłopów, jest zdolna do konsekwentnego wykonywania zadań antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji i poprowadzenia mas ludowych drogą socjalizmu i komunizmu – ostatecznego celu klas robotniczej i biednych chłopów.

A zatem, władza którą winniśmy ustanowić po obaleniu japońskiego imperializmu powinna być władzą demokracji ludowej, należącej do kategorii władzy proletariackiej, to znaczy kierowaną przez klasę robotniczą władzą demokratyczną.

Po ustanowieniu władzy należy, trwale opierając się na niej przeprowadzić reformę rolną i inne przeobrażenia demokratyczne. Najważniejsze miejsce winno być przy tym wyznaczone konsekwentnej likwidacji sił imperialistycznych pozostawianych przez japoński imperializm.

Również po zburzeniu machiny panowania kolonialnego japońskiego imperializmu należy konsekwentnie rozgromić pozostałości sił japońskiego imperializmu w różnych dziedzinach polityki, ekonomiki, kultury, dopiero wówczas możliwe będzie pomyślne wykonanie zadań antyimperialistycznej rewolucji narodowowyzwoleńczej, osiągnięcie pełnej politycznej niezawisłości kraju, następnie zlikwidowanie wszystkich sił feudalnych i rozwijanie kraju na zasadach demokratycznych.

Aby rozgromić pozostałości sił japońskiego imperializmu, należy konsekwentnie likwidować przede wszystkim reakcyjnych obszarników, elementy projapońskie, zdrajców narodu, którzy stanowili główną ostoję kolonialnego panowania japońskiego imperializmu i aktywnie bronili jego aparatu, uczynić tak, aby ziemia paliła się pod ich nogami.

Oprócz tego, należy ogłosić za nieważne wszystkie i wszelkie prawa i zarządzenia sfabrykowane przez japońskich imperialistów, opracować nowe prawa i zarządzenia broniące interesów szerokich mas ludowych, ustanowić nowy porządek budownictwa państwowego. Zlikwidować ideologiczne przeżytki japońskiego imperializmu i japoński styl życia, rozwijać ludowe szkolnictwo w ojczystym języku i piśmie, odbudować samorodną kulturę narodową.

Bez unicestwienia ekonomicznej bazy japońskich imperialistów i kompradorskiej burżuazji nie można uratować drogi do samodzielnego rozwoju ekonomiki, jak również utrwalić politycznej niezawiłości kraju. Powinniśmy znacjonalizować należące do państwa japońskiego, Japończyków, burżuazji kompradorskiej najważniejsze gałęzie przemysłu – kopalnie, fabryki, zakłady, koleje, transport, banki, łączność, handel, handel zagraniczny i przekształcić je we własność ogólnonarodową, aby efektywnie wykorzystywać najważniejsze środki produkcji kraju w imię niezawisłości i rozkwitu ojczyzny, i imię wzrostu dobrobytu narodu, oraz stworzyć bazę ekonomiczną dla budownictwa nowego społeczeństwa, wolnego od wyzysku i ucisku.

Obok zadań rewolucji antyimperialistycznej powinniśmy konsekwentnie wykonywać zadania antyfeudalnej, demokratycznej rewolucji.

Naczelnym zadaniem jest przy tym prawidłowe rozwiązanie kwestii rolnej. Rozwiązanie kwestii rolnej stanowi podstawową treść antyfeudalnej demokratycznej rewolucji. Ona bowiem pozwala wyzwolić z feudalnego wyzysku i pęt masę chłopów stanowiących przeważającą większość ludności, w zasadniczy sposób polepszyć ich sytuację społeczno-polityczną, otworzyć drogę do postępu społecznego i burzliwego rozwoju sił wytwórczych.

Powinniśmy skonfiskować ziemię należącą do państwa japońskiego, Japończyków, projapońskich obszarników i przydzielić ją chłopom, którzy ją uprawiają, konsekwentnie likwidować wszystkie feudalne stosunki władania ziemią, w szczególności dzierżawę oraz kupno-sprzedaż ziemi. W ten sposób należy całkowicie unicestwić ekonomiczna bazę sił feudalnych i nie dopuścić do ich odrodzenia się.

Oprócz tego konieczne jest wyzwolenie narodu z wszelkiej dyskryminacji stanowej i stosunków nierównoprawnych, w szczególności osiągnąć całkowite wyzwolenie kobiet, stanowiących połowę ludności z feudalnego ujarzmienia.

Jednocześnie należy wszelkimi siłami zapewnić ludziom pracy wolności polityczne i demokratyczne prawa, urzeczywistnić ośmiogodzinny dzień roboczy, ochronę pracy, państwowe ubezpieczenia i inne środki mające na celu ochronę ludzi pracy pod względem socjalnym, stworzenie warunków do tego, aby wszyscy ludzie pracy byli pod ochroną państwa i społeczeństwa, mogli brać swobodny udział w pracy oraz wyzwolić całą swoją energię.

Przeprowadzenie takich przeobrażeń społeczno-ekonomicznych stanowi poważną rewolucję społeczną, mającą na celu zlikwidowanie skutków niezwykle okrutnego panowania kolonialnego japońskiego imperializmu, wszelkiego zła społecznego i okowów istniejących na przestrzeni tysiącleci.

Powołaniem komunistów jest jak najszybsze urzeczywistnienie odwiecznych marzeń szerokich mas pracujących o wyzwoleniu się [spod] wszelkiego ucisku społecznego i wyzysku, maksymalne podniesienie ich entuzjazmu politycznego, nastawienie ich na aktywny udział w walce rewolucyjnej i nieugięte prowadzenie ich drogą rewolucji.

Doprowadzenie do końca realizacji zadań rewolucji antyimperialistycznej i antyfeudalnej nie oznacza końca rewolucji. Po zakończeniu rewolucji antyimperialistycznej, antyfeudalnej, demokratycznej komuniści powinni kontynuować rewolucję i zbudować w naszym kraju szczęśliwą socjalistyczną i komunistyczną krainę, wolną od ucisku i wyzysku.

 Kim Ir Sen, O Dżucze w naszej rewolucji, tom I, Phenian 1977, s. 42-53

Ten wpis opublikowano w kategoriach: Narodowy komunizm i nacjonalbolszewizm, ŹRÓDŁA z tagami: . Dodaj do zakładek ten link.

Komentowanie wyłączono.