O rewolucję palestyńską, arabską, światową

 

 

W potocznej opinii główną siłą Intifady są islamiści spod znaku Hamas i Jihad; umiarkowane skrzydło ruchu palestyńskiego stanowić mają zwolennicy państwa świeckiego skupieni wokół Arafata. W rzeczywistości radykalna opozycja palestyńska reprezentuje szerokie spektrum ideowe. Gdy Arafat podpisał w 1998 r. porozumienie w Wye River dziesięć organizacji utworzyło w Damaszku wspólny front. Tylko dwie z nich miały charakter islamski (Islamski Ruch Oporu i Islamska Święta Wojna), trzy nacjonalistyczny (Powstańczy Fatah1, Generalne Dowództwo LFWP, Palestyński Front Wyzwolenia), natomiast pięć pozostałych – lewicowy: Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny, Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny2, Palestyński Front Walki Ludowej, Awangarda Ludowej Wojny Wyzwoleńczej i Rewolucyjna Partia Komunistyczna.3

 Spośród nieislamskich ugrupowań radykalnych najsilniejszym jest Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (al-Jibhat al-Sha’biya lil-Tahrir Filistin). Wedle własnych deklaracji „LFWP jest partią polityczną działającą na rzecz odzyskania słusznych praw narodowych ludu palestyńskiego (prawo do samostanowienia, prawo do suwerennego państwa palestyńskiego ze stolicą w Jerozolimie, prawo uchodźców do powrotu). Odzyskanie tych praw jest pierwszym krokiem do stworzenia demokratycznego państwa na terytorium historycznej Palestyny, gdzie wszystkie ludy mogłyby żyć jako równoprawni obywatele, korzystając z podstawowych praw człowieka bez względu na rasę, religię czy płeć. LFWP jest przekonane, że demokratyczne, pluralistyczne, nieseksistowskie społeczeństwo, które zagwarantuje pełną ochronę praw wszystkich ludzi, jest pożądane przez ogromną większość Palestyńczyków”.

 Twórcą Frontu jest George Habash. Urodził się w 1925 r. w Lydda (Lod) w rodzinie prawosławnych chrześcijan, która po wojnie 1948 r. uciekła z Palestyny. W 1951 r. ukończył medycynę (pediatrię) na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie. W czasie studiów zainteresował się pracami Qustantin’a Zeraiq’a i Sati’ego Al-Husri, którzy postrzegali Arabów jako naród połączony językiem i historią (ale nie religią – co dla chrześcijanina Habasha było istotne). Niebawem związał się z Ruchem Arabskich Nacjonalistów głoszącym program zjednoczenia wszystkich Arabów w jednym świeckim, demokratycznym państwie. Po ukończeniu studiów założył w Ammanie klinikę dla biedoty, w której pracował także m.in. dr Wadi Haddad. Po nieudanej próbie obalenia króla Jordanii (1957) ucieka do Damaszku, a stamtąd – skłócony też z Syryjczykami – w 1968 r. przenosi się do Bejrutu.

 W tym czasie poglądy Habasha zradykalizowały się, określił siebie mianem „azjatyckiego marksisty-leninisty” czy po prostu maoisty. Habash dokonał marksistowskiej analizy problemu palestyńskiego: Palestyńczycy są społeczeństwem klasowym, jego najbardziej uciskaną częścią jest klasa robotnicza i biedne chłopstwo. Te klasy, wraz z postępowymi elementami drobnej burżuazji, muszą dokonać rewolucji społecznej i narodowej równocześnie. Tymczasem ruch palestyński jest kierowany przez drobną burżuazję, która chce kontrolować lud, dlatego ogranicza opór do akcji zbrojnej elity zamiast wciągać do walki masy ludowe. Drogą rewolucji musi być walka zbrojna, mająca formę wojny ludowej mas palestyńskich i arabskich. Wojna ta ma charakter klasowy – nie tylko przeciw Izraelowi i międzynarodowemu syjonizmowi, nie tylko przeciw zachodniemu imperializmowi, ale też przeciwko arabskiej reakcji. Burżuazyjne i feudalne reżimy w krajach arabskich działają w międzynarodowym systemie kapitalistycznym, przez co są związane z imperializmem, a poprzez niego – także z syjonizmem. Uzależnienie od Zachodu sprawia, że nie są zainteresowane w zwycięstwie rewolucji palestyńskiej. Dlatego Habash stwierdził, że „[...] nie widzi żadnej różnicy w zwalczaniu Izraela i zwalczaniu reżimu jordańskiego, gdyż reżimy te są identyczne w najpełniejszym tego słowa znaczeniu”. LFWP rzucił hasło, że „droga do Jerozolimy prowadzi przez Amman i Bejrut”.

 Wokół Habasha skupili się inni palestyńscy radykałowie: Organizacja Młodzieży Zemsty, Bohaterowie Powrotu al-Madaniego i Palestyński Front Wyzwolenia Ahmada Jibrila. 11 grudnia 1967 r. te grupy połączyły się w LFWP – „postępową awangardę palestyńskiej klasy robotniczej”. Rychło dochodzi jednak do rozłamów. Gdy w lipcu 1968 r. marksizm został uznany za platformę ideową Frontu – w październiku odrywa się tzw. Generalne Dowództwo A. Jibrila, który opowiadał się za akcją zbrojną bez formułowania ideologii. W lutym 1969 r. odchodzi przeciwne skrzydło: frakcja kierowana przez Nayifa Hawatmeha krytykuje „lewackie awanturnictwo” LFWP i tworzy Ludowo-Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny (od 1977 r. Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny). W sierpniu tego roku powstaje naserystowska Organizacja Arabskiej Palestyny a w 1972 r. grupa secesjonistów powołuje Ludowo-Rewolucyjny Front Wyzwolenia Palestyny. Ostatnim odpryskiem, jaki wyłamał się z LFWP, było tzw. Dowództwo Specjalne, które uniezależniło się w 1979 r.

 Mimo to Front trwa, stanowiąc główną – po Fatah – siłę palestyńskiego ruchu oporu. Już w pierwszym roku istnienia pod sztandary LFWP napłynęło ponad 3000 ludzi (zwłaszcza z obozów dla uchodźców w Jordanii), intensywnością akcji partyzanckich maoiści ustępowali tylko arafatowcom. W 1968 r. bojownicy Frontu dokonali pierwszego uprowadzenia izraelskiego samolotu, inicjując w ten sposób nowy etap w rozwoju międzynarodowego terroryzmu. Jak już mówiliśmy, dla maoistów rewolucja palestyńska stanowiła element światowej rewolucji komunistycznej, dlatego polem bitwy był cały świat. Wiosną 1970 r. Habash proklamuje rozpoczęcie walki przeciw światowemu imperializmowi, czego punktem kulminacyjnym było równoczesne uprowadzenie trzech samolotów 6 września tego roku. Równocześnie palestyńscy lewacy usiłowali obalić monarchię w Jordanii. Jak to skomentował David Yallop: „LFWP publicznie wezwał do obalenia Husajna, niczym hotelowy gość, który nie płaci, a chce wywalić właściciela z jego hotelu”. Doszło do gwałtownych walk zakończonych masakrą Palestyńczyków przez armię jordańską (tzw. Czarny Wrzesień 1970 r.).

 Internacjonalistyczne postrzeganie sprawy palestyńskiej zaowocowało szeroko rozgałęzionymi kontaktami międzynarodowymi. LFWP współpracował z Turecką Ludową Armią Wyzwoleńczą, włoskimi Czerwonymi Brygadami, niemiecką Frakcją Armii Czerwonej, baskijską ETA, Tymczasową IRA, Japońską Armią Czerwoną. To właśnie członkowie tej ostatniej grupy dokonali w maju 1972 r. masakry na lotnisku w Lod, zabijając 27 osób (np. peruwiańskich pielgrzymów).4 Habashowi zarzucano też współorganizowanie ataku na izraelską ekipę sportową podczas olimpiady w Monachium. Pytany o moralną stronę terroru odparł: „W dzisiejszym świecie nikt nie jest niewinny, nikt nie jest neutralny. Każdy człowiek jest albo z uciskanymi albo z uciskającymi. Ci, którzy nie interesują się polityką, dają swoje przyzwolenie dla panującego porządku, dla klas rządzących i wyzyskiwaczy.” Kampania terrorystyczna LFWP zaczęła słabnąć po 1975 r. ale jeszcze w 1981 r. palestyńscy maoiści porwali w Bejrucie czterech dziennikarzy z USA.

 Ekstremizm Frontu ustawiał go w opozycji do kierownictwa palestyńskiego ruchu oporu. Gdy umiarkowane elementy w Organizacji Wyzwolenia Palestyny5 zaczęły skłaniać się do kompromisu z Izraelem LFWP wycofuje się z organów OWP. Z inicjatywy Frontu we wrześniu 1974 r. różne grupy lewicowe i radykalno-nacjonalistyczne (także Arabski Front Wyzwolenia, Front Wyzwolenia Palestyny, Palestyński Front Walki Ludowej, Generalne Dowództwo LFWP) utworzyły w Bagdadzie tzw. Front Odmowy. W czasie wojny domowej w Libanie (1976) LFWP walczył z interwencyjnymi siłami syryjskimi ale po rozłamie w Fatah (1982) znalazł się w prosyryjskim Palestyńskim Froncie Ocalenia Narodowego. Do Palestyńskiej Rady Narodowej (parlamentu OWP na uchodźstwie) maoiści wrócili dopiero w kwietniu 1987 r. Po zawarciu porozumienia z Oslo między OWP i Izraelem ma miejsce kolejny rozłam. W październiku 1993 r. ugrupowania radykalne (od LFWP po Dżihad) utworzyły w Damaszku tzw. Narodowy Front Demokratyczny i Islamski.

 W 2000 r. Habash zrezygnował z przewodzenia LFWP, zastąpiony przez Abu Ali Mustafę. Mustafa, znany też  jako Mustafa Zibri, został zabity przez służby izraelskie 27 sierpnia 2001 r., w październiku na jego miejsce przywódcą frontu został wybrany Ahmad Sa’adat.

 Wybuch II Intifady przynosi wiatr w żagle radykałów. W sierpniu 2001 r. LFWP dołączył do porozumienia Fatah, Hamas i Dżihad stawiającego sobie za cel całkowitą niepodległość Palestyny. W latach 2001-2003 LFWP wciąż zyskuje na popularności w miarę jak słabnie pozycja Arafata. Delegacja LFWP na konferencję w Kairze w styczniu 2003 r. zadeklarowała, że intifada – powstanie zbrojne – musi trwać dopóki ostatni żołnierz izraelski nie opuści okupowanych terytoriów palestyńskich.

 Jak głosi hasło LFWP: „Nie – dla imperialistycznego osadnictwa, nie – dla defetystycznych rozwiązań, tak – dla wojny ludowej!”.

1. Fatah (Palestyński Ruch Wyzwolenia Narodowego) to główna palestyńska organizacja polityczno-wojskowa, kierowana przez Arafata; Powstańczy Fatah to radykalna frakcja, która wyodrębniła się w 1982 r. pod przywództwem Abu Musa’y

2. Rok później DFWP został wykluczony z frontu po zaakceptowaniu warunków procesu pokojowego.

3. Nie mylić z proradziecką Palestyńską Partię Komunistyczną, przemianowaną później na Palestyńską Partię Ludową, popierającą Arafata.

4. Odnotujmy: pierwszej na Bliskim Wschodzie akcji intencjonalnie samobójczej dokonali nie islamiści lecz komunistyczni potomkowie samurajów.

5. „Parasol” dla różnych palestyńskich organizacji politycznych i społecznych, swego rodzaju – swego rodzaju palestyńskie „państwo na wygnaniu”.

 

Inny Świat nr 19

Ten wpis opublikowano w kategoriach: Antyimperializm, OPRACOWANIA z tagami: . Dodaj do zakładek ten link.

Komentowanie wyłączono.