W walce o Niepodległą, Samorządną Rzeczpospolitą Polską (1986)

W WALCE O NIEPODLEGŁĄ, SAMORZĄDNĄ RZECZPOSPOLITĄ POLSKI

Deklaracja ideowo-polityczna Tymczasowego Komitetu Założycielskiego ROBOTNICZEJ PARTII RZECZYPOSPOLITEJ SAMORZĄDNEJ

Grupa działaczy ze środowiska Porozumienia Opozycji Robotniczej „Solidarność” (POR”S”) podjęła inicjatywę powołania Tymczasowego Komitetu Założycielskiego Robotniczej Partii Rzeczypospolitej Samorządnej w perspektywie budowy tej partii jako polskiej sekcji Czwartej Międzynarodówki. W maju 1986 roku założyciele RPRS zaczęli wydawać czasopismo „Zryw”. Jak informuje czwarty numer „Zrywu”, odbył się pierwszy zjazd delegatów, na którym większość delegatów opowiedziała się za budowaniem partii od dołu i powołano, na miejsce tymczasowego, reprezentatywny Komitet Założycielski. Za najpilniejsze zadania uznano: rozbudowę i umocnienie grup politycznych działających w regionach, przeprowadzenie cyklu szkoleń kadrowych przygotowujących działaczy do zadań partyjnych, opracowanie wyjściowego i stałego programu RPRS, przygotowanie działaczy i partii do zjazdu założycielskiego i opracowanie strategii działania.

Redakcja „Inprekoru” wita z satysfakcją podjęcie budowy w kraju partii robotniczej, pragnącej ustanowić więzy z Czwartą Międzynarodówką. Jej założycielom życzymy sukcesów i wytrwałości w trudnej i odpowiedzialnej działalności, jaką podjęli.

Poniżej przedstawiamy tymczasową deklarację RPRS, której tekst ukazał się w pierwszym numerze „Zrywu”.

Nasza walka i cele, które sobie stawiamy, będzie zmierzać do uczynienia z Polski kraju suwerennego, niezależnego gospodarczo i politycznie od wszelkiego innego państwa czy systemu politycznego. Prawo narodu do wytyczenia swojej drogi rozwoju i określenia systemu politycznego zgodnie z jego historycznym rozwojem i zgodnie z jego potrzebami – to prawo narodu do niepodległości. Naszym celem jest walka o Polskę NIEPODLEGŁA.

Uznając założenia ustroju socjalistycznego i jego historyczne pryncypia, występując przeciwko wyzyskowi społecznemu dyktatorskiej biurokracji systemów wschodnich i wyzyskowi prywatnego kapitału, opowiadamy się za wprowadzeniem w życie – zdegenerowanych i wypaczonych przez dotychczasowy system kremlowskiej biurokracji – pełnych zasad ustroju socjalistycznego, w tym: prawa społeczeństwa do suwerenności, prawa robotników do środków produkcji, prawa chłopstwa do własnej ziemi, prawa narodu do niezależnej myśli i twórczości. Naszym celem jest walka o Polskę SOCJALISTYCZNĄ.

Odrzucamy złudną wiarę w możliwość ewolucyjnej lub reformistycznej zmiany systemu stalinowskiego czy kapitalistycznego. Sprzeczności interesów ludzi pracy i biurokratycznej czy burżuazyjnej elity oraz antagonizmy między nimi są zbyt silne, aby drogą ewolucji czy reform można było je rozwiązać. Jedyną drogą wywalczenia prawa społeczeństwa do urzeczywistnienia socjalizmu, do obalenia dyktatury zwyrodniałego aparatu partyjno-państwowego może być tylko REWOLUCJA.

Walka z systemem totalitarnej biurokracji, obalenie tego systemu i utworzenie Samorządnej Rzeczypospolitej jest niemożliwe bez współpracy i współdziałania z postępowymi ruchami rewolucyjnymi, walczącymi o niepodległość nierosyjskich narodów od dyktatury kremlowskiej, o niepodległość federacji Czechów i Słowaków, o niepodległe, zjednoczone Niemcy. Nasza walka nie może pozostać oderwana od walki robotników całego świata z wyzyskiem prywatnego kapitału. Naszym sojusznikiem i sprzymierzeńcem może być tylko międzynarodowa klasa robotnicza. Wyrażamy tym nasz rewolucyjny INTERNACJONALIZM.

Uznajemy biurokrację i burżuazje za wspólnych wrogów ludzi pracy. Historia wykazała, że właśnie ludzie pracy są wrogiem obydwu systemów i że tam, gdzie upomnieli się oni o swoje prawa, systemy te łączyły Się, solidarnie przelewając krew robotników. Walka nasza w odniesieniu międzynarodowym będzie przebiegać na dwóch frontach: z biurokracją na Wschodzie i z burżuazja na Zachodzie. Nie będziemy wiec w swoich poczynaniach szukać poparcia czy pomocy u imperialistycznej burżuazji. W interesie całego świata ludzi pracy leży walka przeciw groźbie wybuchu trzeciej wojny światowej, walka w obronie pokoju, przeciw rozpętywaniu wrogich naszym interesom klasowym, sztucznych konfliktów międzynarodowych. Jesteśmy wiec PACYFISTAMI.

Uznając podmiotowość klasy robotniczej i suwerenność społeczeństwa, uznając społeczną własność środków produkcji oraz prawo ludzi pracy do samoorganizacji i samozarządzania, będziemy walczyć o suwerenność społeczną i narodową. Będziemy walczyć o Polskę SAMORZĄDNĄ.

NIE MA SOCJALIZMU BEZ DEMOKRACJI

Demokracja oznacza władzę ludu,. oznacza władzę ludzi pracy nad ich warsztatami, miastami, gminami. Oznacza niezależność społeczeństwa od wszelkiej dyktatury, od państwa, którego władza powinna być po-chodną władzy społecznej. Nie będą nigdy władzą ludu systemy wschodnich biurokracji czy zachodnich plutokracji. Podstawą socjalizmu jest władza ludu, czyli jego wolność i podmiotowość polityczna i osobista. Brak demokracji występujący w aspołecznym „realnym socjalizmie” czyni ten ustrój zdegenerowanym. Socjalizm to demokracja. Nie ma socjalizmu tam, gdzie nie ma demokracji, tak jak nie ma prawdziwej demokracji bez socjalizmu.

NIE MA SOCJALIZMU BEZ NIEPODLEGŁOŚCI

Antysocjalistyczna i antydemokratyczna biurokracja opiera się jedynie na zależności politycznej od systemu kremlowskiego i gospodarczej od równie aspołecznego monopolu imperialistycznego. Bez poparcia tych systemów obecny system polityczny w Polsce byłby niemożliwy. Aby urealnić socjalizm drogą rewolucyjną w naszym kraju, należy uwolnić naród od zależności, przybierającej postać poddaństwa. Pełny socjalizm jest możliwy tylko po wywalczeniu niepodległości narodowej. Tak jak bez niepodległości nie ma socjalizmu, tak i nie ma niepodległości bez socjalizmu.

NIE MA SOCJALIZMU BEZ SAMORZĄDNOSCI

Gwarantem ustroju socjalistycznego, demokracji i niepodległości może być tylko społeczeństwo samorządne. Prawo do decydowania i niezależność samorządów w zakładach pracy, prawo społeczeństwa do decydowania o jego środowisku i miejscu zamieszkania, prawo twórców do wypowiadania i

głoszenia niezależnych poglądów, prawo działania partii, organizacji, stronnictw, ugrupowań, zrzeszeń czy grup interesów – to prawo społeczeństwa do socjalizmu. Tylko wolność i samorządność zakładowa, środowiskowa, terytorialna, społeczna i polityczna mogą być gwarantem socjalizmu. Bez samorządności nie ma socjalizmu.

NIE MA SOCJALIZMU BEZ REWOLUCJI

Doświadczenia zrywów klasy robotniczej w latach 1956, 1970, 1976 i 1980-81 dowodzą, że reformy socjalizmu, zaproponowane przez ich uczestników, są niemożliwe do zrealizowania w skostniałym systemie reżimowym. Przekazanie władzy społeczeństwu zgodnie z założeniami ustroju socjalistycznego, przeprowadzenie zmian demokratycznych, odzyskanie niepodległości narodowej przez lub przy udziale twórców tego systemu – aparatczyków partyjno-państwowych – jest po prostu utopijne. Za „drobne” ustępstwa reżim kilkakrotnie zażądał daniny krwi polskiego robotnika. Przejęcie władzy może dokonać Się tylko na drodze rewolucji socjalistycznej, a tym samym rewolucji niepodległościowej.

NIE MA REWOLUCJI BEZ ORGANIZACJI

„Solidarność” jako opozycja wobec systemu okazała sio niewystarczająca do przeprowadzenia rewolucji. Spontaniczne wystąpienia społeczne zawsze były kanalizowane przez twórców ograniczonej rewolucji bądź rewolucji w ramach systemu. Konieczna jest rewolucja zupełna, która zmiecie i rozwali skostniały system, dokona zmian strukturalnych i zapobieże kontrrewolucji. Do tego potrzebna jest świadoma swych celów i zadań, oparta na społecznych potrzebach i poparciu, awangardowa, zwarta ideowo i programowo organizacja rewolucyjna.

MUSIMY BYĆ INTERNACJONALISTYCZNIE ZORGANIZOWANYMI, REWOLUCYJNO-DEMOKRATYCZNYMI SOCJALISTAMI, WALCZĄCYMI O PRAWIDŁOWOŚCI USTROJOWE.

Opierając się tymczasowo – aż do chwili ich rozwinięcia – na 10 ogólnych zasadach politycznych, zawartych w projekcie platformy Porozumienia Opozycji Robotniczej „Solidarność” postanawiamy co następuje:

1. Rozpocząć świadomą i zorganizowaną pracę nad budową Robotniczej Partii Rzeczypospolitej Samorządnej (RPRS);

2. Powołać w tym celu tymczasowe ciało koordynacyjne – Tymczasowy Komitet Założycielski.

„Zryw” nr 1, wiosna 1986 r.

Ten wpis opublikowano w kategoriach: Narodowy komunizm i nacjonalbolszewizm, ŹRÓDŁA z tagami: . Dodaj do zakładek ten link.

Komentowanie wyłączono.